Nieoceniona pomoc dla lekarza, czyli zdjęcia medyczne

Zapisywanie obrazów w formie fotografii jest bardzo powszechne. Codzienne życie toczące się na portalach społecznościowych bazuje głównie na przekazie wizualnym. Fotografia poza użytkiem codziennym i wyrazem artystycznym znalazła zastosowanie także w medycynie. Dokumentacja medyczna także bazuje w dużej mierze na zdjęciach. Jest to nieoceniona pomoc dla lekarza w ocenie rodzaju urazu, schorzenia i w dobieraniu metod leczenia. Najbardziej pomocne okazują się zdjęcia medyczne ukazujące choroby wewnętrzne oraz urazy wewnętrzne.

Do takich zaliczyć można złamania kości, zerwania ścięgien, czy lokalizację guzów. Działem, który niesie pomoc lekarzowi w postaci zdjęć medycznych, jest radiologia. Tutaj jednak zwykły aparat fotograficzny nic nie wskóra. Wymagany jest sprzęt specjalistyczny o zupełnie innych możliwościach i działający na innych zasadach niż aparat fotograficzny. Metod obrazujących w radiologii jest kilka.

Niewidoma medycyna

Jednak zanim powstały zdjęcia medyczne, które stanowiły pomoc dla lekarza, przeprowadzano zabiegi zwiadowcze. Niestety, aby stwierdzić rodzaj złamania, jego skalę należało wykonać zabieg. Lekarz bez zdjęć medycznych nie mógł określić szkodliwości urazu i zalecić określonych metod leczenia. Podobnie sprawa wyglądała w przypadku urazów ścięgien czy więzadeł. Bez dokumentacji medycznej w postaci zdjęć wykonywało się artroskopię w okolicy powstałego urazu. Polegała ona na otwarciu miejsca, w którym stwierdzono uraz celem określenia jego skali i określenia dalszych metod leczenia. Na szczęście nowoczesna technika pozwala w dużej części wypadków uniknąć zabiegów zwiadowczych.

Rentgenografia, czyli RTG jako dokumentacja medyczna

Jest to metoda obrazowania, która wykorzystuje promieniowanie Rentgena. Technika ta wykorzystywana jest głównie przy diagnozowaniu urazów układu kostnego. Lekarz prowadzący zleca prześwietlenie w momencie stwierdzenia wystąpienia obrzęku kończyn czy żeber. Zdjęcia medyczne kości natychmiast poinformują lekarza o stłuczeniu czy złamaniu. Dzięki wykonanym zdjęciom lekarz może natychmiast podjąć leczenie urazu. Przykładem może być założenie szyny gipsowej lub całkowite unieruchomienie złamanej kończyny gipsem. Niestety forma złamania, może zdecydować o leczeniu zabiegowym. Powyższy przykład stanowi, że zdjęcia to duża pomoc dla lekarza w diagnozowaniu urazów układu kostnego.

Rezonans magnetyczny (MRI) i dokumentacja medyczna

Obrazowanie w przypadku rezonansu magnetycznego jest dużo dokładniejsze oraz nieinwazyjne w porównaniu do promieniowania rentgenowskiego. Aparat rentgenowski nie pokaże więzadeł krzyżowych, naczyń krwionośnych czy obszarów serca, natomiast rezonans magnetyczny wykaże nieprawidłowości związane z wymienionymi układami. Obraz uzyskiwany przez rezonans magnetyczny powstaje w dużo dłuższym procesie. Porównując obie techniki, cały proces przebiega zupełnie inaczej. W przypadku aparatu rentgena robi się zdjęcia. Wystarczy nałożyć na siebie płaszcz ochronny i zmienić pozycję kilkukrotnie, aby uzyskać obraz fragmentu kości. W przypadku rezonansu magnetycznego, zdjęcia wykonuje się wewnątrz urządzenia. Należy się położyć na leżak, który wsuwa się do wnętrza urządzenia. Maszyna jest niebywale głośna i wydaje nieustannie piszczenie, buczenia, dlatego stosuje się słuchawki ochronne. Warto jednak poświęcić kilkanaście minut, aby unikną zabiegów zwiadowczych. Lekarz, który otrzyma płytę z zapisanymi zdjęciami np.: kolana, może spokojnie zdiagnozować problem i podjąć leczenia.

Fotografia reklamowa w medycynie

O ile wykorzystanie technik obrazowych do diagnostyki i gromadzenia dokumentacji jest rzeczą oczywistą, tak część osób nie  jest świadoma faktu, że fotografia odgrywa także rolę marketingową w medycynie. Zdjęcia “PRZED i PO” w marketingu chirurgii plastycznej mają często kluczowe znaczenie dla pacjentów zainteresowanych wykonaniem zabiegu. Osoby te dzięki fotografiom mają szansę obejrzeć jak wyglądali inni pacjenci przed operacją a jak później zaraz po nim, lub nawet po rekonwalescencji i całkowitym zagojeniu blizn. Oczywiście w tym przypadku należy również szczególną uwagę przyłożyć do zamaskowania cech indywidualnych pacjenta, aby nie mógł być publicznie rozpoznany.